عــاشق کشـــون

رفته بودیم برای مراسم عقد. قرار بود حضرت آیت الله مدنی خطبه عقد ما را جاری کند. قبل از شروع مراسم، علی آقا رو به من کرد و گفت: شنیده­ام که عروس هر چه در مراسم عقد از خدا بخواهد خدا اجابت می­کند.

نگاهش کردم و گفتم: چه آرزویی داری؟!

در حالی که چشمان مهربانش را به زمین دوخته بود گفت: اگر علاقه­ای به من داری دعا کنید و از خدا برای من شهادت بخواهید.

از این کلام او تنم لرزید. چنین جمله­ای برای یک عروس در چنین مراسمی بی­نهایت سخت بود.

سعی کردم طفره بروم اما علی مرا قسم داد. بناچار قبول کردم. هنگام جاری شدن خطبه عقد از خداوند بزرگ هم برای خودم هم برای علی طلب شهادت کردم.

با چشمانی پر از اشک نگاهم را به صورت علی دوختم. آثار خوشحالی در چهره­اش هویدا بود.

در دوران دفاع مقدس لحظه­ای آرام و قرار نداشت. از تبریز اعزام شد. همه مراحل را پشت سر گذاشت. مدتی مسئول آموزش بود. به بچه­ها خیلی سخت می­گرفت.

می­گفت: هر چه اینجا بیشتر تلاش کنند در عملیات کمتر تلفات می­دهیم. در عملیات بدر به قائم مقامی قرارگاه ظفر منصوب شد.

دوستش می­گفت: برای ما صحبت کرد. گفت: قمقمه­هایتان را زیاد پر نکنید. آخر ما به ملاقات کسی می­رویم که تشنه لب شهید شده است.

روزهای آخر عملیات بدر بود. آخر شب آمد پشت خاکریز. گردان سیدالشهدا نتوانسته بود خودش را برساند. فقط بی­سیم­چی آنها آمد و گفت: گردان نتوانسته بیاید.

سردار علی تجلایی رفت برای بررسی خاکریز بعدی. در زیر آتش دشمن پانزده متر از ما فاصله گرفت. برای دیدن منطقه سرش را بلند کرد. ناگهان تیری بر قلبش نشست.

لحظات آخر با دست اشاره­ای کرد که معنایش را نفهمیدیم. شاید آب می­خواست ولی کسی آب همراهش نبود.

پیکر علی در آخرین روزهای اسفند63 برای همیشه در کنار دجله ماند.

مراسم عقد او در حضور آیت­الله مدنی و جمعی از پاسداران برگزار شد. نمی­دانم این چه رازی بود که همه آن پاسداران، داماد مراسم و آیت­الله مدنی همگی به فیض شهادت رسیدند